plaatje_landschap door glas
geschreven door: Linda Jansen

Ze stond tegen een boom geleund. Een mooie boom in een prachtig landschap dat zich wijds uitstrekte, met een variëteit aan kleuren, door de vele bloemen en planten die her en der groeiden. De boom zelf had een hoge, dikke stam die, als je hem omhelsde, je handen elkaar niet konden raken. Ook had de boom zoveel blad dat, als ze recht naar boven keek, ze de hemel niet kon zien. Maar recht vooruit zag ze de afwisselende groene en kleurige horizon overgaan in een blauwe lucht met hier en daar een wolkje. Het was eigenlijk de perfecte zomerdag.
Eigenlijk vond ze dat dit plekje symbool stond voor een stukje hemel op aarde. Tenminste, zo dacht zij er over. Vaak ging ze hier heen om de onrust en chaos van het dagelijks leven te ontvluchten. Haar stekkie dat haar zekerheid en houvast gaf, doordat ze vanaf een afstand, de wereld om zich heen kon gadeslaan. Een plekje waar ze zichzelf kon wezen. Waar ze zich kon afzonderen van de mensen om haar heen. Hier kon ze dansen van vreugde maar ook huilen van verdriet. Openlijk dàt zeggen wat ze eigenlijk niet durfde en mijmeren en bidden.
Ze kon hele gesprekken voeren met degene van wie ze het meeste hield, maar die zich alleen maar liet zien door de pracht en de grootsheid om haar heen. Ze kon ruzies uitvechten tegen de onzichtbare tegenstander waar ze in het werkelijke leven niet tegenop durfde. Hier kon ze verlangen naar de arm om haar heen van iemand aan wie ze dat nooit zou durven vragen. En juist dat maakte ook een triestheid in haar los. In feite werd ze zich hier, op deze plek, bewust van een soort melancholisch verlangen naar hoe het eigenlijk zou moeten zijn, wat ze maar al te graag wilde bereiken maar net niet kon vatten.
Nooit was ze voorbij gegaan aan deze plek. Deze plek stond centraal voor wie ze was. Ze had nooit geprobeerd om gevoelsmatig onder die boom vandaan te komen. Om te zien of ze diezelfde vrijheid die ze hier voelde, ook ergens kon vinden. Het leek ook wel of dat niet kon. Hoewel ze zich op dit plekje onafhankelijk voelde, was ze begrensd in daar waar ze gaan kon. Ze kon er niet weg. Het leek wel of deze wereld, ondanks dat het wijds en uitgestrekt oogde, omgeven was door een glazen muur. Ze kon er doorheen kijken en zien hoe het werkelijk was maar ze kon er geen onderdeel van worden. Ze kon er niet bij. Ze had de deur in die glazen muur nooit kunnen vinden en dus prijsde ze zichzelf gelukkig met het uitzicht. Dat was al geweldig.
Ze genoot van de anderen die blijkbaar wel die deur hadden gevonden en de andere wereld in hadden kunnen stappen. Mensen die zich daar vrijelijk konden bewegen, zeggen wat ze te zeggen hadden, voelen, houden van iemand om die liefde dan ook weer te kunnen delen. Rustig keek ze om zich heen, nam alles in zich op en genoot op haar manier van het leven. Ze observeerde en probeerde te interpreteren hoe dat voor haar zou zijn. Daar was ze tevreden mee. Ze kon met die mensen meevoelen en zich zo heerlijk voorstellen hoe het zou zijn als zij er bij zou horen.
Natuurlijk had ze vaak met mensen gesproken over hoe het bij de boom voelde. Dat waren mensen die ze na lange tijd echt was gaan vertrouwen. Aarzelend had ze haar diepste geheim verteld en met hen gehuild. Deze mensen leken te begrijpen wat ze bedoelde, wat ze voelde, en zelfs te weten waarom ze die deur niet kon vinden. Maar elke keer als zij een deur voor haar hadden opengedaan en haar hadden uitgenodigd om met hen naar binnen te gaan, bleek het de verkeerde deur te zijn geweest. Het was wel de toegang geweest tot het leven achter de glazen wand, dat wel, maar het was slechts de ingang geweest van die andere mensen.
Langzaam was ze gaan beseffen dat iedereen zijn eigen toegangsdeur had. Dat had grote indruk op haar gemaakt. Het had haar ook bevreesd gemaakt, want ja…misschien zou ze haar eigen deur dus nooit vinden. Heel misschien was ze hem al voorbij gekomen maar niet herkend als haar deur. Daarom zat ze soms te huilen bij de boom, als ze zich diep in haar hart gewaar werd van haar eindeloze zoektocht die misschien wel nooit zou eindigen. Als enorme golven kolkten de emoties van verlangen om die eenzaamheid en de opstand daartegen, tegen elkaar op, de één hoger dan de andere en dreigde haar dan te overspoelen en te verdrinken.
Gelukkig waren er ook andere momenten zoals nu. Dan kon ze genieten en zichzelf zijn. Hier hoefde ze zich niet beter voor te doen dan wie ze was. Op dit plekje was dat niet nodig. Ze kon zijn zoals ze was en ze genoot intens van het moment, het visioen dat zich voor haar ogen leek af te spelen.

Even verder op was er gekrioel van kinderen. Ze kon wel zien dat de kinderen blij waren. Sommige kinderen waren met elkaar aan het ravotten in het gras en weer andere renden achter elkaar aan in een verwoede poging om de ander te vangen. Maar de meeste kinderen stonden opgewonden lachend bij elkaar, te kijken naar wat er in hun midden gebeurde.
Ze deed een stap in hun richting maar heel ver kwam ze niet, het glas dat zomaar midden in het landschap opgetrokken was, weerhield haar ervan om nog dichter bij te komen. Ach, dit was ze wel gewend, zo ging het vaak, maar toch…ze kon hen horen, zien en meevoelen. Het was een heerlijk uitzicht om al die kinderen daar zo te zien genieten. Ze werd er zelf helemaal blij van.
Ze was benieuwd wat daar precies gebeurde, waar die kinderen om heen stonden en zo opgetogen over waren. Het waren niet alleen kinderen die er stonden maar ook andere mensen, grote mensen. Sommige vrouwen met een kind op hun arm en sommige mannen die glimlachend stonden toe te kijken. De kinderen waren allemaal verschillend, niet alleen hun leeftijd varieerde van heel klein tot groot, ook hun uiterlijk was anders. Het leek wel alsof alle rassen van de wereld vertegenwoordigd waren. Het mooiste was dat ze geen woord leken te willen missen van die man die daar in het midden van de groep op een grote boomstam zat.
Een paar kinderen zaten bij hem op de enorme boomstronk en twee van de kinderen zaten bij hem op schoot. Hij streek met zijn hand door hun haar waardoor hun net gekamde haren ineens lekker warrig door elkaar zaten. Na een poosje wisselden de kinderen van plaats en kwamen er weer anderen bij hem staan om op zijn schoot te gaan zitten. Deze man had alleen maar oog voor al die kinderen. De allerkleinste knuffelde hij, ja zelfs door ze op te tillen en op hun buik te blazen zodat ze gierden van het lachen.
De wat grotere kinderen noemde hij bij naam en sprak tot hen. Hij zei: “Ik ken jou, en ik zal je nooit vergeten. Wat je ook gaat doen in je leven, ik hou van jou. Ik ben er, vergeet dat nooit! Ik ben de deur waar je door naar binnen mag komen om verfrist en gewassen te worden en opgewassen zult zijn in de buitenwereld. Ik heb een plekje voor jou speciaal in mijn hart. Weet dat je altijd bij me terug mag komen!”
plaatje_achterglas.gif Het ene na het andere kind zag ze naar hem toe gaan. Niemand leek hij over te slaan. Zelfs niet toen één van de andere grote mensen, een moeder, die met haar kind op de arm naar hem toe wilde lopen, wilde tegenhouden. Ze zag hem naar de moeder wenken maar met een gefronste blik naar de man kijken die moeder en kind had staande gehouden. Ze had hem horen zeggen: “Belet haar niet om bij mij te komen. Begrijp je het dan niet? Wie niet als een kind gelooft zal nooit bij mij kunnen komen?”

Op een afstand achter het glas stond ze tegen de boom geleund te genieten van wat ze zag. Alles wat ze zag, alles wat ze hoorde raakte haar zo diep in haar hart. Die woorden….ach, ze klonken haar als muziek in de oren. Dit voelde zo goed. Het maakte haar zo intens gelukkig. Dit was waar ze heen wilde. Iemand die haar kende met al haar geheimen. Iemand die haar over haar hoofd streelde en bij naam noemde. Iemand bij wie ze écht mocht zijn.
Helemaal bevatten kon ze niet, maar die man moest ze leren kennen. Ze begreep dat dit grootser was dan haar dierbare plekje hier bij deze boom. Ze wilde er dichterbij komen om er meer van te ontdekken, om misschien… Heel misschien vond ze dan toch haar deur. Langzaam, alsof ze nog twijfelde aan de uitkomst, zette ze haar handen zachtjes tegen het glas en begon te lopen. Nu hoefde ze alleen de toegang nog maar te vinden en even was ze er van overtuigd dat Hij er ook voor haar was, voor haar speciaal!

Lees meer verhaaltjes...