plaatje_wasmachine
Sommige mensen zitten bij een knapperend haardvuur en kijken een beetje glazig in de vlammen. De knetterende, kleurige, steeds weer veranderende vorm van de vlammen hebben een soort fixerende werking.
Het is misschien vreemd maar soms heeft de wasmachine dit zelfde effect op mij.
Het kijken naar de ronddraaiende was heeft een rustgevende werking. Het is net of dit proces een verhaal te vertellen heeft. Het is steeds weer anders. Gewoon starend naar de trommel terwijl het wasgoed van de ene kant naar de andere kant wentelt, steeds weer anders valt, en tot slot helemaal heen en weer wordt geslingerd wanneer het centrifugeer programma zijn werk gaat doen.
Het mooiste is wanneer de wasmachine zijn volledige programma heeft afgedraaid, het goed schoon, fris en vrijwel droog er uit kan worden gehaald. Hoewel…alleen als er zich geen calamiteiten voordoen. Meestal gaat het goed, maar heel soms gaat het ‘goed’ fout, dan heb je even niet opgelet. Met als gevolg dat de eens zo witte shirts mooi roze zijn geworden door die vergeten sok of wanneer een mooie wollen XXL trui van je echtgenoot aan de zak van Max kan worden mee gegeven omdat deze ineens tot maatje honderdvierenzestig vermaakt is.

Al kijkend naar dat apparaat voor me, terwijl het met de was zijn spel speelt en het ergste vuil weet te overwinnen, spelen er allerlei gedachten door mijn hoofd. Geen ultiem meditatief moment maar een soort “stiltijdje”. Natuurlijk is het niet zo dat ik uren naar de was zit te kijken, maar gewoon zo even…dan heb ik van die vlagen dat mijn denken ook een beetje aan het draaien gaat. Ik heb er geen vat op. Soms duurt het even, en soms blijft het een poosje door gaan. Soms over het rijtje dingen die ik nog moet doen die dag, of zomaar niets zeggende flarden.
Neem nu bijvoorbeeld het kreukherstel programma. Wat is het werkelijke nut van dit programma. Het herstelt de kreukels? Hieruit meen ik te begrijpen dat de kreukels er niet uit gehaald worden maar juist in ere worden hersteld. Dus met andere woorden, het terug brengen in de oude gekreukelde vorm. Wat heb ik aan zo’n optie van zo’n berg extra strijkwerk…
Afhankelijk van dat wat er allemaal speelt en de ernst daarvan, lijkt het programma in mijn hoofd zichzelf haarfijn te kunnen bedienen met een soort ‘self control’ button. De delicate programma’s voor fijne en kwetsbare roerselen, maar ook de meer hitte vereiste opties tot koken toe, zijn onderdeel van het keuzemenu.

Op mijn vrije dagen ben ik dan ook nog al geneigd om tijdens mijn achterstallige huishouding de dingen die met mijn werk te maken hebben opnieuw te overdenken. Zo gaan er tijdens de was, en uiteraard het daarop volgende strijkberg, allerlei onafgeronde dingen door mijn hoofd. Mijn werk is een veelvoorkomend onderwerp dat me bezighoudt. Ergernissen die er hebben plaatsgevonden of dingen waar ik voor mijn gevoel gewoon niet uitkom. Gestadig komt dan een gevoel bij me boven die me bang maakt om zelf oud te worden, mijn zelfstandigheid te verliezen, in een verzorgingshuis te komen. Een situatie waar ik geen rechten meer heb. Ik ben bang dat mijn gezondheid op de schop komt, niet omdat ik lichamelijk zwakker wordt, want dat gebeurd vanzelf. Maar als gevolg van mijn afhankelijk zijn van anderen. Een opname in een ziekenhuis die uit blijft omdat het goedkoper is, enz, te oud en niet meer rendabel…en dus word ik lichamelijk zwakker. Gewoon een menselijke angst voor dat wat (misschien) komen gaat in de toekomst en geen vat op heb, doordat ik van dichtbij zie waar de tekorten liggen, de fouten en het gebrek van mensen.
Dan is er nog de andere, beroepsmatige kant. Daar waar ik als verzorgende verantwoordelijk ben voor de zorg van psychogeriatrische ouderen maar daarnaast ook te maken heb met anderen. Helaas wijzen niet altijd alle neuzen de zelfde kant op. Dat verlangt goede communicatie en soms je eigen zienswijze bijstellen. Meestal lukt dat gelukkig wel. Maar soms is het ook wat ingewikkelder. Als familieleden kritiek gaan geven op jou persoonlijk. Niet omdat het werk dat je doet niet goed is, maar omdat hen een stukje zorg uit handen werd genomen die ze nog zo graag gegeven zouden hebben. Het accepteren daarvan is moeilijk en kan vervelende situaties geven. Loslaten is moeilijk. Heel belangrijk is dan dat je professionele attitude de overhand blijft houden, maar soms…binnenin…neemt de ‘self control’ button een eigen richting naar een hittebestendig programma.
Te vaak moet ik erkennen dat ikzelf gelijk ben aan het wasgoed in de trommel. Dan voel ik me door elkaar gemangeld door allerlei drukte en omstandigheden. Zaken die ik of soms niet begrijp, of waar ik me zorgen over maak. Maar ook dingen die mijn gevoel voor eigenwaarde geweld aan doen. Wellicht af en toe de plaats waar ik mijn zonden moet erkennen maar ook de stap mag (maar soms niet kan) maken naar de vergeving die al gegeven is. De plek waar ik het kwetsbaarste ben maar ook soms anderen bezeer.

Soms is er een soort van assertievere boosheid. Daar waar mijn rechtvaardigheidsgevoel ageert tegen de steeds verder ontwikkelende verdorvenheid van deze wereld. Als ik dingen zie of lees, danwel hoor…U kent dat wel…het acht uur journaal staat aan en vermeld dat er een wet wordt gewijzigd ten behoeve van de Nederlandse tolerantie. Vervolgens is er dan een politicus die een of andere kreet lanceert waaruit zou moeten blijken dat Nederland verschrikkelijk democratisch is en iedereen respecteert zoals hij of zij is en dus deze verandering echt door de tweede kamer erkend en veranderd moest worden. Maar niets is minder waar. Dat wat er gebeurd is geen democratie en rekening houden met iedereen, maar een dictatuur van de meerderheid.
Zondagsrust…hoezo? Uitkomen voor je geloof als weigerambtenaar…als er genoeg anderen jou taak in bepaalde gevallen over kunnen nemen…waarom? Verplichte homovoorlichting op alle scholen…onder het mom de angst voor de ‘andere’ medemens weg te nemen? Maar wat wordt er ondertussen gedaan met de godsdienstlessen? Evolutietheorie of een breed algemeen scala van allerlei geloofsovertuigingen komt er langs in de les, waarbij we allen volgens zeggen in dezelfde God geloven. De Bijbel is niet meer van deze tijd en zou op z’n minst niet meer zo letterlijk genomen moeten worden. Als we het maar goed hebben samen. Natuurlijk mag je geloven maar doe het vooral binnen de kaders van je eigen woonhuis, kom je de voordeur uit dan volg je slaafs de kuddedieren in hun denken.
Steeds meer wordt er aangeschopt tegen wat er is. En men vraagt zich niet af of dat niet juist de ontchristelijking van ons zogeheten Christelijke Nederland steeds verder in een stroomversnelling zet.

Ik wil me er tegen verzetten. Soms alleen maar door langzamerhand, tijdens mijn innerlijke wasprogramma, te komen tot het besef dat de wereld is zoals hij is, mensen zijn zoals ze zijn, de mening van de meerderheid regeert, ongeacht of deze juist is of niet.
Maar soms zijn er van die momenten waarop ik gericht actie onderneem. Dan heb ik bijvoorbeeld weer zo’n neiging om achter mijn computer te kruipen en mijn mening, mijn Christelijke tegengeluid op een of ander forum te laten horen.
Als ik dan een paar posts gedaan heb met mijn “tegen de stroom in” reactie en de response hierop lees van mensen, pas dan kan ik mezelf weer tot de orde roepen: “Oke", ik heb gezegd wat ik wilde zeggen, discussiëren heeft geen zin ik moet gewoon erkennen dat er vele mensen niet meer snappen wat wit en zwart is. Dat regelmatig dingen verkleuren naar steeds valer wordend grijs. Normen en waarden vervagen gewoon, we zijn op weg naar de eindtijd.

Gelukkig mag ik ook beseffen dat het wasprogramma tot taak heeft om mij schoon te maken. Het spreekwoord luid niet voor niets dat ondervinding leert. Het heeft niet alleen tot doel om me zachtaardiger te krijgen en milder te stemmen maar ook om mij rein en schoon te wassen. Erkenning dat je zelf fouten maakt, zondigt en niet altijd de juiste weg gaat is soms een heel proces. Dan duurt het even voordat doordringt dat ik mijn “oude IK-kloffie” weer aan heb. Soms moet ik dan zelfs even in de week worden gezet en met de hand uitgewrongen worden om aan de waslijn en een zachte bries van Gods liefde en genade uit gehangen te worden om te drogen.
Ik denk dat hier het kreukherstellend programma in werking wordt gesteld…
Ach, het zijn zeker geen miraculeuze zaken maar toch…misschien wel herkenbaar. Ik ben zo blij met dat wasmachientje van mij.
Lees meer verhaaltjes...