Een huisvestingsprobleem?
geschreven door: Linda Jansen

Vertel mij maar even hoe je dit vraagstuk gaat oplossen." De vraag kwam totaal onverwacht. Ik schrok op uit mijn overpeinzingen en werd me opeens bewust dat er iemand tegen mij gesproken had. Ik keek ge´rriteerd om me heen om de herkomst van de stem te ontdekken. Niet alleen werd ik gestoord terwijl ik aan het werk was maar deze bezoeker was ook geheel onaangekondigd bij mij binnen gekomen. Niemand, ik was alleen.

Merkwaardig. Ik had toch echt iemand horen praten. En niet zo maar een loze opmerking, maar een vraag die ook nog eens naadloos aansloot bij dat waar ik al geruime tijd mee bezig was.
Ik keek nogmaals om mij heen om er zeker van te zijn dat er echt niemand was, toen mijn blik bleef hangen op het keukenraam. Een groot spinnenweb leek het uitzicht te hebben vervormd naar een soort warrige tralies.
Hoewel ik regelmatig het spinnenweb had weggehaald heeft deze spin zich kennelijk tot doel gesteld om tenminste vijftig procent van het raamoppervlak in beslag te nemen Ún te blijven.
Naast de aversie voor de plotselinge yell in de vorm van een angstig hoge C-toon, die sommige dames kunnen bereiken wanneer zij dit enorme monstertje zien, heb ik geen hekel aan het insect zelf. Maar toch, een web voor mijn keukenraam die mijn zicht op de wereld er buiten vertroebelt en een opgesloten triestig gevoel geeft, heeft niet mijn voorkeur.
plaatje_spin
"Dat bedoel ik!" Gaf de stem te kennen. "Ga je nu weer mijn huis vernietigen zodat ik weer mijn nachtrust mis en honger heb? Je ru´neert niet alleen mijn onderdak maar ook mijn bron van inkomsten. Juist dat stekkie voor je raam heb ik nodig. Met name als het 's avonds donker is en binnen het licht brand, vliegen veel beestjes mijn huis in. Het is zo gezegd, mijn brood op de plank." Niet te geloven. Weer dat vreemde stemgeluid.

Opnieuw draaide ik mij om, om ditmaal recht in een paar ogen te kijken die leken te bestaan uit allemaal kleine oogjes. Hangend, met zijn poten stevig aan de zijden draad vast geklemd, bungelde een spin. "Zeg het maar", zei de spin.
Hij had ook "boe" kunnen roepen. De schok zou even groot geweest zijn.
Ondanks mijn normaliter nuchtere kijk op zaken, zonk de moed me nu toch wat in de schoenen. Ik durfde de confrontatie niet aan. Als deze spin al kon spreken, had hij dan niet nog meer pijlen op zijn boog die hij kon afvuren? Daargelaten dat het al vreemd was om met de spin in gesprek te gaan.
Langzaam deed ik mijn ogen open en werd me geleidelijk bewust dat ik in slaap was gesukkeld. Het kookboek nog open voor mij en bedacht me dat ik nog steeds niet wist wat we vanavond zouden gaan eten. Het lijstje met de taken die ik vandaag zou moeten doen lag er naast...misschien kan dat ramenlappen nog wel even wachten.

Lees meer verhaaltjes...