Een gedichtjes met een knipoog.

Hoevaak nog...
Steeds maar weer opnieuw
Het zou gewoon niet moeten,
Ik heb geen zin meer,
maar zie geen ontsnappingsoute
Wederom van voren af aan beginnen,
Oh, het lijkt een bodemloze put.
Zo nutteloos. Zo tevergeefs.
Geen heil meer zien en al helemaal geen fut.
Ik heb iemand nodig,
wat zou het fijn zijn als ik hulp kreeg
Zomaar spontaan en als vanzelf
Die samen met mij deze inzinking oversteeg
Maar helaas ik ben maar een eenling
Zet mijn inmiddels pijnlijke schouders er maar onder
Hoewel...onder grote vertwijfeling
Prut...het wordt er toch niet beter op
Maar ik laat me niet klein krijgen door zo'n ding
Dan maar blijvend vuil en vele krassen
verbleekte plekken en stukke segmenten
maar potjandossie...ik zal die stomme ouwe auto nog weer wassen ;)

Ik ben maar een voetveeg...
Onophoudelijk wordt ik geschopt
alsmaar weggetrapt,
niemand wil mij hebben.
Heen en weer geslingerd,
getroffen door de één,
geteisterd door de ander.
Alsmaar in een hoek gelegd,
en voor de paal gezet.
Aangetast werd mijn eer bij elke oplawaai,
en door vele verkeerd beoordeeld
Als ik keer op keer
mijn doel met grote vaart voorbij vloog.
Ik voel me een nul
en wordt zeker niet ontzien,
bij iedere uithaal blijkt weer een schop,
meestal tegen het zere been.
Ik heb geen weerstand meer,
maar wil keihard rebelleren.
Door voor nu en nog eens,
één keer stevig te appelleren.
Op het gezond verstand van velen en muren te doorbreken.
Het is niet mijn schuld!
Vergeef me wanneer ik faal.
Geef me toch het voordeel van de twijfel
Want heus ik kan er echt helemaal niets aan doen.

      Ik ben maar de voetbal en het ligt toch echt volledig aan die schoen!!

Auteur: Linda Jansen

Lees meer verhaaltjes...