Stormachtige zeeën.
Auteur: Linda Jansen

Terwijl ik me zit af te vragen of ik nu wel of niet mijn tuin water moet geven, want die onweersbui blijft maar uit…voorspellingen ten spijt, blijft het warm en broeierig. Ieder half uur kijk ik verwachtingsvol naar de hemel…
Tegelijkertijd zie ik het acht uur journaal. Mijn hart keert zich om. Zoveel onbeschrijfelijk leed en verdriet. Zoveel haat en nijd waarin iedereen vindt dat zij gelijk hebben en hun rechtmatigheid van dat gelijk middels een machtstrijd of door het gericht schieten met raketten probeert te bereiken. Machteloosheid en tranen. Rennende mensen die vluchten naar een stukje veiligheid. Boosheid die geen andere manier van uiting ziet dan het onmachtig neerleggen van een bosje bloemen of het tekenen van een condoleanceboek om meeleven te tonen. Onvoorstelbare beelden, tactloze woorden, respectloos gedrag van mensen die de eigen mening conformeren met die van hun superieuren en hun bevelen uitvoeren. Huizen inééngestort en kapot geschoten en hele volksbuurten verandert in puinhopen en ruïnes.
Protesten tegen al dit geweld. De roep om vrede van zoveel mensen die een eensgezind verlangen hebben: op komen voor het onrecht. Maar elke afzonderlijk activist op hun beurt, de eigen visie en opvatting nastrevend, van hoe die vrede, of beëindiging van oorlog, er uit zou moeten zien.
Wie geeft het antwoord. Wie neemt (de juiste) beslissingen.
En steeds blijkt dat het niet meer blijkt te zijn dan het zoeken naar de gulden middenweg. Schijnt er geen eenduidig antwoord te zijn dat ieder individu apart tevreden stelt. En lijkt de mens, de groep, het land, de staat, een opzichzelfstaande brandhaard te zijn. Een tikkende tijdbom.
Oeh…het lijkt er sterk op dat ik aan het doem denken sla. Angst voor alles wat ik zie. Angst voor onzekerheid, toekomst en wat mensen elkaar allemaal aan kunnen doen.
Alles wat ik zie lijkt zo ver weg. Zo ben ik niet, dat kan toch niet waar zijn. Maar wat als het hier gebeurt…wat als het net allemaal anders zou zijn en ons veilige landje met al zijn regeltjes om het veilig te houden ineens wegvalt….Hoe ben ik dan?. Hoe zijn wij dan…welke kant kiezen we dan? Wat als het zo…zo dichtbij komt…
Maar dan hoor ik iemand zeggen: “Er komt een nieuwe schepping. Niet opgekalefaterd, zoals je oude kleding tot nieuw weer probeert te herstellen, maar een werkelijk nieuwe schepping. JIJ bent een nieuwe schepping. Jij bent in Christus een nieuwe schepping.” En dan zijn er ineens nog meer overwegingen die door mij heen gaan...
Een zucht van verlichting, “pfffff…ik hoef me geen zorgen te maken. Tja…echt…zo simpel??? Ik ben geen heilige, schiet regelmatig uit mijn slof om veel en veel minder dan bovenstaande feiten. Maar toch moet het zo simpel zijn eigenlijk.”
“Maar in dit leven, leef ik nog in de oude schepping met een lichaam dat nog aan de zonde onderhevig is, waar in ik nog steeds fouten maak… Wie garandeert dan wat mijn keuzes zullen zijn, wat kies ik als…”

2 Kor. 5 vers 17 zegt: “Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping; het oude is voorbij gegaan, zie, het nieuwe is gekomen.”
Het is zijn Geest die in mij werkt. Dat wat in het vlees is, de oude mens, dat behoort tot het oude lichaam. Maar die nieuwe schepping is uit de Geest geboren. Mijn geest is wel degelijk vernieuwd. Mijn ziel is geraakt tot op het bot. En ik weet dat waar ik mij richt op dat wat boven is, daar waar Christus is, mijn leven verborgen is met Christus in God.
Hoogdravende moeilijke taal…? Misschien. Maar voor mij reëel, een rust en een zegen voor nu en de toekomst. En het is Zijn Geest die mijn geest van dag tot dag vernieuwd.
Aan het eind van de dag mag ik mijn knieën buigen en het cadeau van zijn genade aanvaarden voor mijn achtervolgen van mijn niet zulke goeie reacties.
2 Kor. 4 vers 7 zegt: “Maar wij hebben deze schat in aarden vaten, zodat de kracht, die alles te boven gaat, van God is en niet van ons: 8 in alles zijn wij in de druk, doch niet in het nauw; om raad verlegen, doch niet radeloos; 9 vervolgd, doch niet verlaten; ter aarde geworpen, doch niet verloren; 10 te allen tijde het sterven van Jezus in het lichaam omdragende, opdat ook het leven van Jezus zich in ons lichaam openbare.”
Door het geloof mag ik in al mijn eenvoud vertrouwen op God, putten uit de bron die mij in Zijn Zoon gereinigd heeft, gewassen heeft met het bloed van Zijn genade. Oh, wat een heerlijkheid.
Openbaringen 21 vers 3 geeft een beeld voor de toekomst dat me zo ontzettend gerust stelt, zo enorm mijn blik op alles wat er ook maar gebeuren mag, relativeert. “En ik hoorde een luide stem van de troon zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal bij hen zijn, 4 en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 5 En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. En Hij zeide: Schrijf, want deze woorden zijn getrouw en waarachtig. 6 En Hij sprak tot mij: Zij zijn geschied. Ik ben de alfa en de omega, het begin en het einde.”
Het heeft nog steeds niet geregend, en ik denk dat ik mijn tuin nog maar even water ga geven. Zoals ik mijn ziel vanavond heb mogen laten drinken uit een levende bron. Ik ben als een hert dat verlangt naar water, een kind dat verlangt naar geborgenheid. In een wereld waar in zoveel onzekerheid en angst is. Een wereld waarin je je mag afvragen of er ooit vrede komt. Maar waarin maar een ding te concluderen valt…De mens kan geen vrede brengen of creëren. Daar is die mens gewoon niet toe instaat. Maar dat die vrede er komt dat is een ding wat zeker is. Of je het nu gelooft of niet.
Er komt een dag…ZIJN DAG.

Lees meer verhaaltjes...