(Door en voor mijn persoontje…)Op vaderdag overleed mijn vader...


Terugblik en vooruit…

Terwijl ik terugkijk, als pagina’s in een boek en doorblader,
al lopend en pratend naast mijn aardse vader,
zoekend naar goedkeuring en antwoorden op mijn kindervragen.
Een in zichzelf gekeerde man niet in staat op te klimmen naar mijn bezigheden en kwinkslagen.
Mijn beeld vertroebeld door ervaring.
als een soort tegenstrijdige,- danwel nietigverklaring

Bijna eender verwachtend, zoek ik thans, zonder branie, zonder hopen
in het hier en nu, waarneer Hij en ik uiteen gaan lopen.
Och, mijn beeld is zo ontzettend ontoereikend,
nauwelijks durf, en schielijk naar Hem opkijkend,
zie ik zondermeer en in een enkele seconde
Iemand die mij volledig kan doorgronden.
Geen irritatie, onbegrip en onmogelijke woorden,
maar ongecompliceerde liefde in een lied met de prachtigste akkoorden.

Ik ben bij De Vader en Hij is ook bij mij!
Ik voel me intens blij want we lopen samen, zomaar zij aan zij.
Samen wandelen en bespreken we allerlei zaken,
dingen die ons beide zo diep van binnen raken.
Praten over wat ons werkelijk diep van binnen bezighoudt.
en zomaar probeert Hij me uit te leggen wat Hij in mij aanschouwt.

Hij ziet mij aan in DE gekruisigde en opgestane Zoon.
waardoor ik mag zitten op Zijn genadetroon.
Waar al mijn onvolkomenheden mij steeds weer aanklagen
is het Zijn liefde en genade die mij Zijn eeuwigheid binnendragen.
Die prijs hoef ik niets meer op toe te leggen.
Het enige dat ik mag doen is “Dank U wel” en “Amen” zeggen.
AMEN.


Gedicht door: Linda Jansen

Lees meer verhaaltjes...