Thuis...
Auteur: Linda Jansen

De rust daalt weer weder na de gezellige drukte van kids en kleinkinderen die een paar dagen kwamen logeren. Als we na het uitzwaaien weer naar binnen lopen druist de bedrijvigheid nog na in mezelf en begin ik de speeltjes en rommeltjes op te ruimen. Glimlachend terugdenkend aan de dag ervoor waar Lain en ik het plan hadden opgevat om samen koekjes te gaan bakken.
Natuurlijk bleek dit met een meiske van 3 en een half, veel meer tijd in “beslag” te nemen dan was voorzien maar zo samen bezig zijn was echt, gewoon maar bijzonder, een lieve herinnering die ons beide (denk ik) bij blijft.
Chocolade -en aardbeienkoekjes en we hadden er zin in….hoewel ….het moge duidelijk zijn dat, althans één van ons, de zintuigen meer gericht had op het eindresultaat dan op ons geëxperimenteer om daar te komen. En wat moest ze lachen toen ik zei dat we een “snufje” zout bij het deeg moesten doen. De opbrengst bleken toch wat vage, doch eetbare, bruine gedrochten en aardbeienkoekjes die ik voor geen geld in de winkel zou kunnen verkopen maar, voor ons als koks, een klein feestje.
Waarom heb ik de behoefte om dit te schrijven? Ach, omdat het van die kleine momenten zijn die je mag koesteren. Dingen die bij het leven horen maar iets in zich hebben dat het leven gewoon genieten maakt. Dat wat een huis een thuis maakt.
De dag na dit spektakel rijd ik na de kerk met mijn kleindochter achter in de auto, terug naar huis. De CD met kinderliedjes van Elly en Rikkert galmt door de auto. Ons meiske is verzot op het liedje: “We hebben allemaal wat, we zijn allemaal raar en toch zijn we broertjes en zusjes”, en samen zingen we hartstochtelijk het refrein mee.
Ik weet niet hoe het u vergaat maar ik krijgt regelmatig, terwijl ik luister en meezing, een brok in mijn keel. Een soort weemoedige blijdschap die me tot op mijn bot ontroert, een snaar wordt geraakt tot diep in mijn “kinder”hart. God heeft mij door alle jaren heen geleerd dat die kinderliedjes zo intens waar zijn. Er is een diepe gewaarwording van het rusten van Zijn hand op mijn schouder en weet dat er een cirkel doorbroken is, dingen zijn wezenlijk verandert.
Ik mag verlangen, niet meer vanuit een soort dubieuze afwachting, maar vanuit een verwachting. Onzekerheid is zekerheid geworden. Het geloof is mijn onvoorwaardelijke geloofsovertuiging geworden. Een huis is een thuis geworden.
Maar waarom, vraag ik mij af, betekent het geloof zoveel voor mij maar lijkt het voor een ander een naïeve, doelloze gedachtegang. Afgelopen weekend hadden we het er nog over. Dezelfde zekerheid die mijn geloof voorziet van kracht, uitzicht in alle ellende die er, zeker nu, in de wereld is, en zoveel meerwaarde aan dit leven geeft. De enige vreugde waardoor ik mij dankbaar mag weten voor alles wat ik heb geleerd en mag bezitten in dit leven. Dat is dezelfde zekerheid waarmee een ander zegt van: “tja…ik moet het allemaal nog maar zien. Er zijn geen verwachtingen. Waarom moet een mens überhaupt zoeken? Ik mis helemaal niets, het leven is zoals het is, ik ben tevreden met wat ik heb.
Het is maar de vraag of dat laatste waar is, maar persoonlijk ervaar ik in die woorden een leegte en mooie woorden die alleen maar uiting geven aan angst voor het onbekende, het niet te hoeven zoeken naar de waarheid. Geen keuzes hoeven te maken.
Maar misschien is het wel juist de levenservaring die maakt dat je steeds meer gaat ontdekken dat het leven alleen het leven waard is als je je vertrouwen op God stelt. Dat maakt dat je beseft dat jijzelf alleen maar alleen bent en het gewoon niet redt en onderkent dat het leren omgaan met je eigen onvolkomenheden zoveel meer rust biedt wanneer je ze samen met Iemand kan delen die je nooit tekortschiet. Onderscheid leert maken in wat werkelijk belangrijk is en leert genieten vanuit een zuivere en intense vreugde. Want het zijn juist die vreugde en dat vertrouwen wat er voor zorgt dat er juist een wereld voor je open gaat en zoveel verder reikt dan je huisje, boompje, beestje en dan de dood.
Nee, dat gevoel kan ik niet overbrengen in woorden.
Die gewaarwording en de diepte daarvan, moet ieder voor zich zelf ontdekken.
Dat is het mooie, God gaat met een ieder, individueel Zijn eigen weg. Hij dwingt niet. Hij biedt het huis waar je je thuis mag gaan voelen maar je moet wel willen om die Bijbel, de plattegrond, te lezen. De TomTom geloven op Zijn woord om het precieze huis te vinden.
           En dan is het:

Lees meer verhaaltjes...