Verloren en teruggevonden.


Geen uitvlucht meer,
vermoeid zonder hoop.
Van drogredenen vertellen,
teveel geschal gehoord
Afgestompt door kretologie,
van inhoudsloze woorden.


Rusten zonder dromen,
geheel op adem komen.
Schuilen in aanschouwen,
waar werkelijkheid wordt uitgevouwen,
waar waarheid zonder vernis,
het geheimenis een beleven is.


Geen maskers op,
ontdaan van schijn
Vermoorde ‘het-ik’ persoonlijk,
‘genadig-zijn’ en fundament.
Licht zonder zicht,
verduisterd op drift.


Rusten met vertrouwen,
helende handen omgevouwen,
schuilt mijn verslagen ‘ik’.
Waar Zijn onverbloemde aanblik,
waar Zijn reinigende liefdebron,
bloot legt wat ik zelf niet kon.

Geen illusie meer,
bevrijdt van dekmantels,
zicht op oorsprong,
perspectief op morgen.
Nog grootser waarin
ik graag ontsnap.


Rusten in veiligheid
onbelemmerende onverdiende genadigheid.
Schuilen in ‘Zijn-wezen’.
waar mijn geest volkomen mag genezen,
waar overvloedige genade, Zijn doel bereikt:
Zijn volmaakt herstel, Zijn toekomst blijkt.


Auteur: Linda Jansen

Lees meer verhaaltjes...