OKTOBER


Als een arend die zijn broedsel opwekt, over zijn jongen zweeft, zijn wieken uitspreidt, er een opneemt en draagt op zijn vlerken zo heeft hem de Here alleen geleid...

januari februari maart april mei juni juli augustus september oktober november december

TER OVERDENKING....___________door O. Vossema____________

Overdenking?


Inderdaad, ik denk wel een ergens over na; laat mijn gedachten gaan en probeer te begrijpen en te doorgronden. Niet dat het vaak tot oplossingen leidt maar soms gaat er iets dagen.

Zo denk ik ook na over het verminderde kerkbezoek wat ik overal constateer, zelfs in Zeist.
Essentie van een deel van het Lichaam van Christus zijn is dacht ik ‘Gemeenschap’.
Samen iets delen en genieten. Dat ‘iets’ is Gods genade en liefde die we hebben gekregen.
Dat de maatschappij om ons heen piepend en krakend tot stilstand komt is logisch omdat alles is gebaseerd op egoïsme en het recht van de sterkste.
Binnen de Gemeente werkt dat anders. Alles is gebaseerd op Gods liefde en genade en de gelovigen mogen daarvan genieten en elkaar dienen want God is overal even gul mee. Dienen is niet de voornaamste plaats innemen maar de laagste plaats; je dient de ander; je acht die andere gelovige ‘voortreffelijker dan jezelf ‘en doet wat je hand vindt om te doen.
Dit leek mij altijd een glashelder en prachtig Bijbels principe en dat vind ik nog steeds.
Het werkt ook in de praktijk, maar ik heb het idee dat dit beginsel niet altijd door iedereen begrepen wordt. Laat ik duidelijk zijn; wij trekken de kar niet maar de Heere God Zelf.
Maar ik constateer dat er steeds minder gelovigen zijn die enige verantwoordelijkheid willen dragen.
Veel medegelovigen komen alleen maar even als het hun uitkomt of op hoogtijdagen als anderen zich weken hebben uitgesloofd om er later samen eventjes van te kunnen genieten. Enkelen zijn er die zich aanbieden; kan ik ook ergens mee helpen? Moet er nog wat gebeuren? En dat is reden tot dankbaarheid!

Ligt het dan wellicht aan de boodschap? Uitgesloten; Gods boodschap is onverminderd schitterend en eist niks terug.
Ligt het aan de predikers? Ach, de één houdt van de moeder en de ander van de dochter, maar alle predikers die bij ons dienen met het Woord, treffen voortdurend de essentie van de Blijde Boodschap; Gods nimmer aflatende liefde voor de mens, en dat zijn wij. Een zuster zei het laatst nog na afloop van de Bijbelstudie; wat een geluk dat wij juist in deze genade periode geboren zijn; wat een mazzel.
Toch verminderd kerkbezoek; hoe is het mogelijk?
Zou het gewoon aan onszelf kunnen liggen? Wij bepalen tenslotte onze agenda zelf. Is er dan niks meer bij te leren uit Gods uitvoerige 1930 pagina’s tellende Woord?
Ik dacht het wel en wellicht ligt daar de oplossing van het probleem want zo kan het niet doorgaan. Samen Gods Boodschap voor ons verder openmaken en uitpluizen is nog mooier dan een kerstpakket openmaken. Bij een kerstpakket bereik je uiteindelijk de bodem van de doos; dat was het dan, maar Gods grandioze cadeau aan ons kent die beperking niet. Steeds is er meer te genieten; steeds is er nieuwe verwondering en dat geeft moed en kracht en blijdschap en dat hebben we nodig.
Bedenk wel: iedere dag is de eerste van de rest van ons aardse bestaan, dus de moeite van het beschouwen waard; wat gaan we doen en wat vinden we belangrijk voor onze kinderen? Vinden onze kinderen en kleinkinderen als wij er niet meer zijn nog een plaats om samen met medegelovigen op te trekken? Of hebben wij de boel laten versloffen?
Hier ligt een taak voor ons allen, peins ik. Laten we elkaar in de arm nemen en voortgaan op de ingeslagen weg; samen met de Heere God komt dat goed. Met Hem gaan we immers de goede kant op?!